Menu
A+ A A-

Νομπελίστες Ιατροί: Charles Louis Alphonse Laveran (1845 – 1922), ο άνθρωπος που ανακάλυψε τον αιτιολογικό παράγοντα της ελονοσίας

Ο Γάλλος μικροβιολόγος και επιδημιολόγος Charles Louis Alphonse Laveran με τις μελέτες του κατόρθωσε να ανακαλύψει τον αιτιολογικό παράγοντα της ελονοσίας, κερδίζοντας έτσι μία θέση στο πάνθεον των ιατρών με τις σημαντικότερες ανακαλύψεις.

Τα πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1845 στην Boulevard Saint-Michel του Παρισιού. Ήταν γιος του στρατιωτικού γιατρού και Καθηγητή Στρατιωτικής Ιατρικής στο École de Val-de-Grâce Louis Théodore Laveran και της Marie-Louise Anselme Guénard de la Tour Laveran. Μεγάλωσε σε ένα στρατιωτικό περιβάλλον, καθώς και η μητέρα του ήταν κόρη στρατιωτικού.

Σε νεαρή ηλικία ακολούθησε την οικογένειά του στην Αλγερία, όπου κλήθηκε να υπηρετήσει ο πατέρας του. Έλαβε επιμελημένη μόρφωση φοιτώντας σε σχολεία του Παρισιού. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του αποφοιτώντας από το Collège Saint Baube και αργότερα από το Lycée Louis-le-Grand.

Επέλεξε να ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του και εισήχθη στη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Στρασβούργου το 1863. Το 1867 έλαβε το πτυχίο του εντυπωσιάζοντας με την διατριβή του γύρω από την αναγέννηση των νεύρων.

Σταδιοδρομία

Με το ξέσπασμα του Γαλλοπρωσικού Πολέμου (1870 - 1871), ο Laveran κατατάχθηκε στο γαλλικό στρατό. Αρχικώς, τοποθετήθηκε στο Metz, ωστόσο έπειτα από την ήττα των Γάλλων από τους Γερμανούς στην περιοχή μετατέθηκε στο νοσοκομείο της Lille και ακολούθως στο St Martin Hospital του Παρισιού.

Το 1874 κατέλαβε τη θέση του Προέδρου της Στρατιωτικής Σχολής Ασθενειών και Επιδημιών του École de Val-de-Grâce, θέση που στο παρελθόν κατείχε και ο πατέρας του. Όταν η θητεία του έληξε το 1878 στάλθηκε στην Αλγερία, όπου και παρέμεινε ως το 1883.

Την περίοδο 1884 – 1889 διετέλεσε Καθηγητής της Στρατιωτικής Υγιεινής στο École de Val-de-Grâce. Το 1894 ανέλαβε τη θέση του Διευθυντή του Ιατρικού Τμήματος του Στρατιωτικού Νοσοκομείο της Lille και στη συνέχεια τη θέση του Διευθυντή Υπηρεσιών Υγείας του 11ου Σώματος Στρατού στη Nantes.

Παράλληλα αναδείχτηκε σε κύριο ιατρικό σύμβουλο πρώτης τάξης του γαλλικού κράτους.

Το 1897 έγινε μέλος του Ινστιτούτου Παστέρ στο Παρίσι.

Ανακαλύψεις

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αλγερία, ο Laveran κατόρθωσε, έπειτα από επισταμένες μελέτες και έρευνες να ανακαλύψει τον αιτιολογικό παράγοντα της ελονοσίας, μέσα από την ανακάλυψη του πλασμώδιου που φέρει το όνομά του.

Οι πιο σημαντικές έρευνές του περιστράφηκαν γύρω από την ελονοσία και τη θεραπεία της, τη λεϊσμανίαση, την τρυπανοσωμίαση και τη σπειρυλλίαση.

Βραβείο Νόμπελ

Το 1907 του απενεμήθη το Βραβείο Νόμπελ ιατρικής και φυσιολογίας «σε αναγνώριση της συνεισφοράς του για τον ρόλο που διαδραματίζουν τα πρωτόζωα στην πρόκληση ασθενειών». Σημαντική ήταν άλλωστε και η ανακάλυψη του πλασμώδιου Laveran.

Διακρίσεις

Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, ο Laveran τιμήθηκε με πλήθος διακρίσεων. Το 1889 του απενεμήθη το Βραβείο Bréant (Prix Bréant) από τη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών για την ανακάλυψη του παράσιτου της ελονοσίας.

Το 1893 εκλέχτηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών, ενώ το 1912 διορίστηκε Διοικητής της Εθνικής Φρουράς της Λεγεώνας της Τιμής. Επίσης, διετέλεσε Επίτιμος Διευθυντής του Ινστιτούτου Παστέρ το 1915 και το 1920 εξελέγη Πρόεδρος της Γαλλικής Ακαδημίας Ιατρικής.

Συγγραφικό Έργο

Πλούσιο υπήρξε και το συγγραφικό του έργο το οποίο περιλαμβάνει περισσότερες από 600 επιστημονικές δημοσιεύσεις. Από τα βιβλία του ξεχωρίζουν: «Αγωγή του πυρετού της ελονοσίας με την περιγραφή της ελονοσίας» (1884), «Η αγωγή των ασθενειών και των επιδημιών στο στρατό» (1875), «Τρυπανόσωμα και Τρυπανοσωμίαση» (1904).

Επίλογος

Πέθανε στις 18 Μαΐου 1922. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε αφιερώσει το μισό ποσό του χρηματικού επάθλου του Νόμπελ για τη δημιουργία του Εργαστηρίου Τροπικής Ιατρικής στο Ινστιτούτο Παστέρ. Το 1908 ίδρυσε την Société dePathologieExotique, της οποίας προήδρευσε για δώδεκα έτη.

Υπήρξε πρότυπο ακατάπαυστου ιατρικού ερευνητή, ο οποίος αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος τη ζωή του στις μελέτες γύρω από τις επιδημιολογικές ασθένειες και τα αίτια που τις προκαλούν.

Πηγές : ΕγκυκλοπαίδειαΔομή, Wikipedia, Historical Quest, Nobel Prize Awards
Γεώργιος – Κωνσταντίνος Πήλιουρας
επιστροφή στην κορυφή