Menu
A+ A A-

Χ. Ματσούκα: "Στόχος των Κοινωνικών Ιατρείων είναι να καταργηθούν" 3ο μέρος

Πόσοι άνθρωποι υπολογίζετε ότι έχασαν την ζωή τους λόγω αδυναμίας ή καθυστέρησης πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας;

Είναι πολύ δύσκολο να προσδιοριστεί. Πάντως πιστεύω ότι υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι και αναμένεται να αυξηθούνε αυτό ακριβώς γιατί μας λείπει τελείως η πρόληψη πια. Λείπει η πρωτογενής θεραπεία που θα εμποδίσει να εμφανιστούν ορισμένες ασθένειες. Το πόσο θα κοστίσει σε θανάτους όμως δεν μπορεί να υπολογιστεί.

Είστε μέλος του ΔΣ της ΕΙΝΑΠ. Ποια είναι τα πιο σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα τα δημόσια νοσοκομεία;

Τα νοσοκομεία έχουν πάρα πολύ μεγάλο θέμα στελέχωσης, όπως επίσης και χρηματοδότησης. Πρέπει να έχει αποστρατευτεί το 30-40% του προσωπικού τα τελευταία 3 χρόνια εξαιτίας συνταξιοδοτήσεων και παγώματος των προσλήψεων. Συνταξιοδοτούνται πολλοί άνθρωποι, επειδή ήρθε η ώρα της σύνταξης, αλλά και κάποιοι βγαίνουν και λίγο πιο νωρίς στη σύνταξη, ακριβώς επειδή προέβλεπαν ότι θα μειωθούν οι συντάξεις.Και βεβαίως οι προσλήψεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, είναι ελάχιστες έως καθόλου, οπότε ποτέ δεν αντικαταστάθηκαν αυτά τα ελλείμματα. Πρέπει να σας πω ότι και πριν από τα 3 τελευταία χρόνια υπήρχαν κενά στις κλινικές, δηλαδή δεν λειτουργούσαμε με κανονικές συνθήκες. Νομίζω ότι πάλι λειτουργούμε στα όρια προσωπικού ασφαλείας. Υπάρχει ακόμη μεγάλη μείωση των αποδοχών μας, καθώς και μείωση στο υγειονομικό υλικό, στα αντιδραστήρια των εργαστηρίων και στα φάρμακα. Και στους τρεις αυτούς κωδικούς, υπάρχουν μεγάλες μειώσεις.

Έρευνα της ΕΣΔΥ που είχε διεξαχθεί σε τρία νοσοκομεία το διάστημα 2008-2010 καταγράφει τα παράπονα των ασθενών, τα οποία αφορούν θέματα λειτουργίας της διοίκησης, συμπεριφοράς προσωπικού απέναντι σε ασθενείς και συγγενείς, μη έγκαιρης αντιμετώπισης κτλ. Για τους γιατρούς πόσο δύσκολο είναι να αποδώσουν ευθύνες για την δυσλειτουργία των νοσοκομείων στο ίδιο το προσωπικό;

Είναι φανερό ότι στη χώρα μας οι συνθήκες άσκησης της ιατρικής δεν είναι οι βέλτιστες. Όταν λοιπόν ζεις μία γενική εφημερία που είναι σαν να είσαι σε Κίχνη (τα στρατιωτικά χειρουργεία που στήνονται μέσα μέτωπο), είναι φανερό ότι πάντα δε θα είναι οι σχέσεις μας οι πλέον ευγενείς. Εγώ έχω δει από την προσωπική μου εμπειρία ότι πραγματικά οι γιατροί και το όλο το προσωπικό κάνουν ότι μπορούν. Νομίζω ότι, πάντα υπάρχουν σε όλους τους χώρους οι καλοί και οι κακοί.

Αυτοί που δεν λειτουργούν σωστά, ωστόσο είναι εξαιρέσεις, νομίζω ότι το περισσότερο προσωπικό των νοσοκομείων λειτουργεί πάνω από τις δυνάμεις του πια. Λειτουργεί σε πολύ κακές συνθήκες, σε όριο εξάντλησης. Αντιλαμβάνεστε ότι ζούμε σε ένα τριτοκοσμικό περιβάλλον στα περισσότερα νοσοκομεία της χώρας. Επίσης η κοσμοσυρροή έχει αυξηθεί. Ήδη πριν κλείσει το ΙΚΑ, είχε αυξηθεί περίπου κατά 30% η ροή των ασθενών στα δημόσια νοσοκομεία, καθώς αποσύρονται από την ιδιωτική υγεία. Τώρα ο κόσμος έχει αυξηθεί, γιατί έρχονται όλοι οι άρρωστοι που θα τους εξυπηρετούσε το ΙΚΑ. Εκεί συντελείται η μεγάλη αύξηση της ροής. Θεωρώ ότι οι ανθρώπινες δυνατότητες έχουν ένα όριο, δηλαδή από ένα σημείο και πέρα σπας.

Πάντα ξέρετε η σχέση γιατρού – ασθενούς είναι μία δύσκολη σχέση. Ο άλλος έρχεται στην κακή στιγμή του και ένα μικρό γεγονός μεγεθύνεται. Προσπαθεί το προσωπικό να είναι ευγενικό, αλλάόταν καθυστερείς να δεις τον ασθενή, γιατί βλέπεις κάποιον άλλον, αυτό μπορεί να μην γίνει αντιληπτό. Οι μεγαλύτερες ανάγκες μας πάντως είναι στο νοσηλευτικό προσωπικό. Σε γιατρούς έχουμε καλύτερη αναλογία συγκριτικά με την Ευρώπη, στο νοσηλευτικό προσωπικό είμαστε τελείως τρίτος κόσμος. Πάντα υπήρχε το πρόβλημα και εξακολουθεί να υπάρχει. Με αυτό το κριτήριο και με αυτή τη βάση θεωρώ πραγματικά πως το προσωπικό κάνει ότι μπορεί. Τώρα από κει και πέρα αντιλαμβάνομαι τα παράπονα του κόσμου. ¨Οταν είσαι σε μία κατάσταση με ράντζο στο διάδρομο κτλ., είναι εύλογο να παραπονείσαι κι εγώ θα παραπονιόμουν. Όλοι θα αισθανόμασταν ότι οι συνθήκες είναι αβίωτες. Αλλά αυτές είναι οι συνθήκες του δημοσίου συστήματος. Παρά ταύτα εγώ συνεχίζω να πιστεύω ότι γίνεται υψηλή ιατρική στο εθνικό σύστημα υγείας και με πολύ μεγάλο μόχθο και κόπο από τους λειτουργούς. Νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια όλο και πιο πολύ, ο πολύς κόσμος το αντιλαμβάνεται. Εμείς στο νοσοκομείο, έχουμε καλόfeedbackαπό τους ασθενείς που περνάνε. Ο κόσμος βλέπει ότι κάνεις ό, τι μπορείς, ό, τι είναι ανθρωπίνως δυνατό. Παρά τα όποια προβλήματα.

Ποιοι είναι εν κατακλείδι οι στόχοι των Κοινωνικών Ιατρείων;

Για όλους όσους δουλεύουμε στα Κοινωνικά Ιατρεία, στόχος και ελπίδα μας είναι η αυτοκατάργηση αυτών των δομών και η επαναλειτουργία με τον σωστό και καλύτερο τρόπο του κοινωνικού κράτους. Αυτός είναι ο στόχος όλων των Κοινωνικών Ιατρείων, που αυτή τη στιγμή αποτελούν μόνο δίκτυ προστασίας και πρώτης ανάγκης περίθαλψης του κόσμου. Εμείς θέλουμε να μην υπάρχουμε και να έχουμε υγιές Πρωτοβάθμιο Σύστημα και υγιή νοσοκομεία και πρωτοβάθμια περίθαλψη υγιή. Αυτή είναι η λύση για τη χώρα και για τους ασθενείς. Οτιδήποτε άλλο είναι λύση ανάγκης.
επιστροφή στην κορυφή